Giderken beni burada bırak, alıp gitme ne olur yanında götürme, kalayım burada. Neden bırakmıyorsun, kalbim olmadan nasıl yaşarım hiç düşünmüyor musun? Burada kalan ben’i yarım bırakma, alma yanına onu bırak. Uzaklar ne kadar uzak bilmiyorum hayır anlatma öğrenmek de istemiyorum. Gittiğin yere dair güzel bir cümle bile duymak istemiyorum, ben kaldığım yeri nasıl güzelleştiririm onun derdindeyken. Tek isteyim beni tamı tamına bırakman buralarda. Yapma, bu kadar zor olmamalı, hem toparlayabilirim kendimi sen de toparla giderken bırak o parçayı.

Dokunma gözyaşlarıma bırak silme aksın ne olur. Sitem değil ki bunlar bakma öyle, sadece vazgeçişe ilk adım. Hayır, bakmam gözlerine korkarım gidemeyeceğinden, korkarım gitme diyeceğimden. Artık yokuz, bizli cümleleri bırak senli benlilere geçelim zira bu bir veda ve bizin bir önemi yok!

Beni merak etme toplarım hemen kendimi, uyurum uyanırım geçer, gelirim kendime, alışırım hem boşver bunları sen git artık geç kalacaksın.

Tamam, iyi bakarım kendime sende iyi bak olur mu? Lütfen ben’i burada bırak, alıp götürme bilmediğim uzaklara. Gidince arama sakın burada bitirelim her şeyi… Öyle hemen biter mi deme, gitmeye karar verdiğinde bitmemiş mi idi zaten?

Zorlaştırma hadi git artık. Evet, ellerim soğuk seninle bir ilgisi yok üşüdüm sadece. Hoşça kal canım kendine iyi bak. Tamam, peki, tamam. Güle güle…

Giderken söyleyebildiğim bunlardı ama koskocaman bir çığlık boğazıma düğümlendi, içim paramparça oldu. Gitme ne olur gitme derken içim avaz avaz, dilim yalana tutuldu. O kadar yalvarmama rağmen alıp götürmüş en büyük parçamı, artık hem eksik hem yapayalnızım. Nerden çıktı ki bu gidiş durup dururken? Oysa her şey nasıl da güzeldi. ‘Yokluğun acıtsa da dayanabilirim söz verdiğim gibi çarçabuk toparlarım kendimi’ bu yalana inanmayı nasıl istiyorum bir bilsen. İçim çok acıyor biliyor musun? Gözlerim boş bakar oldu, keyfim de yok, kahvenin tadı meğer seninle güzelmiş artık kahve sadece bir alışkanlık oldu eskisi gibi keyifle yudumlayamıyorum. Senden yadigar bir alışkanlık. Keyfim bile valizin içinde gitmiş uzaklara.

Bir sürü şey değişti ama değişmeyenler de var…

O gün oradan uzaklaştığını izlerken çok ağladım, öylece kalakaldım epey bir süre. Neden sürekli arkana baktın? Her dönüşünde içim daha çok acıdı ama hep gülümsedim sen anlama diye. Balyoz gibiydi sallamaya çalıştığım elim ama sana pek belli etmedim. Eve gittim ardından, uyudum uyandım bütün gece, zaten ondan sonra da pek fazla uyuyamadım. Ama şimdilerde uyurken hep bir umut var, belki yine rüyamda görürüm diye. Uyandığım da darmadağın olsam da umut ediyorum işte.

Bunca zaman sonra senden bir ricam olacak; bırak aldığın parçamı, bırak gelsin artık. Demiştim sana ben’i burada bırak, alıp götürme diye neden götürdün? Senin gidişine, yokluğuna alışmaya çalışıyorum ama ben’im eksikliğime alışmak kolay olmuyor zira vazgeçmeye, yokluğuna alışmaya çalıştığım sensin eksik bir ben’le bunu zor başarıyorum, parçaların bütüne ulaşmasını engelleme bırak gelsin artık çünkü en büyük parça eksik. Kalanlarla ancak bu kadar yapabildim “kalbim” olmadan yapamıyorum anla artık bırak onu.