|
Dün yine çok düşündüm bizi… Niye? Neden? gibi sorulara yer yok artık zihnimde sadece ne olacak diyorum hep, kapısını açık bıraktığımız bize ne olacak(!) Duygularımı hissedemiyorum desem galiba doğru ifade etmiş olacağım kendimi. Hissedemiyorum dondu sanki ruhum. Acaba böylesi mi daha iyi(!) Sensizlik, bensizlik üzerine çok konuşmuş yaşayamayacağımız konusunda hem fikir olmuştuk. Yoksa biz koskoca bir yalanı mı? paylaştık bak hiç de öyle olmadı. Hissedemiyorum ne hissediyorum bilmiyorum ruhum dondu, hafızam silindi hatırlayamıyorum hiçbir şeyi… Düşünüyorum düşünüyorum hatırlayamıyorum, hüznümü yaşayamıyorum, acımı hissedemiyorum. Zira seni kaybediş bir hüzün, sensizlik de acıydı benim için. Beni bu hale getiren ne oldu hatırlayamıyorum. Senden bir söz bile duymadım kendimce kusursuz yaşadığım aşkın sonunda. Tabi “Benden bu kadar” sözüyle biten o duygusuz, o acı veren, o beni donduran notunu saymazsak. Aşk mertliktir aynı zamanda. Bittiyse bitti diyeceksin, karşındaki dolu dizgin aşkı yaşarken bunu anlayamaz değil mi? aşk karşındakini fazlasıyla düşünmektir, kendi kabuğunda yaşamak değil. Aşk içinde yaşadığın coşkudur kabul ediyorum bazen bunu dile getirmek ya da hissettirmeye çalışırken ki sunum o coşkuyu yansıtamaz ama yaptığın bu değildi ki. Sevgi sahiplenmek, benimsemektir. Zira ben böyle yaşadım sevgimi, sana olan aşkımı. En çok gücüme gidense bana gerçek ve duru olmayışını hissetmemdi. Bak şimdi aklıma geldi evet zihnimde bir şeyler canlandı ve ilk defa şimdi gözyaşlarım yanaklarımı ıslattı. HAYIR hatırlamayacağım hiçbir şey HAYIR. Yaşadığım kusursuz aşkın acılarını hatırlamayacağım. Unuttum bile… Bana susup bakma bir daha, her defasında acımı tazelemek için mi çağırıyorsun yanına ve susuyorsun. Dün yine sustun! Bir şey söyle iyi kötü bir şey söyle susup bakma yüzüme çünkü artık anlayamıyorum ne demek istediğini. Anlayamıyorum ve hissedemiyorum hiçbir şeyi. Bunlar sana, düşündükten sonra yazıya dökebildiğim son şeyler ve ben bunlara bir ad veremedim. Adını sen koy… Sevgiyle Kalın. Serap EBCİN
|