Bülent Ortaçgil - Teoman Konseri

Geçen hafta Bülent Ortaçgil - Teoman konserindeydik arkadaşlarımla. Konsere biraz gecikmeli girdik. Aslında bu yaptığımız çok büyük bir ayıptı ama iki sanatçıyı hiç dinlememek ve izlememekten mahrum kalamazdım. Geç girmemizin nedeni ben değildim zaten. Çok sevgili arkadaşlarımdı. Boğaz düşkünü arkadaşlarımdı. Rahatına düşkün arkadaşlarımdı. Yemeğin gelmesi,yemeleri nerden baksanız yarım saat… Belki siz de boğazınıza düşkünsünüzdür ve aynısını yapardınız ama ben yapmazdım. Bir simit alır yolda gelirken yer ve zamandan tasarruf ederdim. Çünkü bazı şeyler vardır hayatta bir daha olmayacak. İşte biz o anlardan birini kaçırdık. Bülent Ortaçgil ve Teoman gibi iki sanatçının konsere girişlerini ve ilk üç-dört şarkısını kaçırdık. Aslında bu benim için daha acıydı. Kapının önündeydim. Sesleri net gelmiyordu (ses yalıtım sisteminden dolayı) ama duyabiliyordum birazcık. İşkence gibiydi. Arkadaşlarımı beklediğim için içeri giremiyordum. Sabrım deneniyordu sanki. Tabii ki tepkisiz kalmadım onlara. Bağırıp çağırmadım, birkaç şey söyledim tabii anlayana… Küsmedim de… Onlar sayesinde sabrımı geliştirdim ve bana büyük bir ders oldu hayatım boyunca aklımdan çıkmayacak olan…

Konsere geç girerek her iki sanatçıya yaptığımız saygısızlıktan dolayı özür diliyorum. Tabii ki onlar bizi fark etmedi, alan çok büyüktü ve karanlıktı zaten. Aslında fark etmemeleri için başka nedenler de vardı. Konsere ilk girdiğimiz andan, konserin sonuna kadar herkesin oturduğu bir manzara ile karşılaşamadım. Ya içki almaya gidiyorlar, ya içtiklerini çıkarmaya gidiyorlar, ya oturmaktan canları sıkılmış gezmeye gidiyorlar… Bu tarz, çoğaltabileceğimiz bir sürü şey. Düşündüm de acaba ben mi yanlış yapıyorum. Ben de mi bir terslik var.(Üzülerek söylüyorum bu tip yerlere sık giden biri değilim zaten istesem de gidemem. Malumunuz öğrenciyim ve ekonomik olarak kendi ayaklarımın üstünde duramıyorum.)Acaba dedim buralarda adet bu mudur? Bana garip geldi. Konsere geç girdiğim için saygısızlık yaptığımı düşünürken konserde birilerinin sürekli yerinden kalkıp gezdiğini gördüm. Bir sefer değil, iki sefer değil, sürekli… Yani bir ihtiyaç değildi! Bu şekilde değerli sanatçıları nasıl dinlediklerini inanın çok merak ediyorum. Acaba hayattan çok mu uzağım?

Gelelim konserin başrolündeki insanlara. İnanılmaz bir 2 - 2,5 saat yaşattılar. Birbirlerinin şarkılarını, bestelerini söylediler. Zaman zaman takıldılar birbirlerine. Aslında çok güzel hatta Dünya’nın en güzel bestelerinden biri ama Bülent Abi / Teoman söylemesini bilmiyor. Evet bu cümleyi bir Bülent Ortaçgil, bir Teoman söylüyordu kendilerine uygun şekliyle… Arada gıcık yapan boğazlarını ıslatıyorlardı, Teoman bir nefes alıyordu sigarasından ve “lütfen siz yan tarafınızdaki manzaraya bakın ne kadar güzel özellikle çarpık kentleşmenin belli olmadığı geceleri… ” diyerek kötü örnek olmak istemiyordu. Kaprissiz, sıcak, doğal ve samimi yaklaşımları ile muhteşem şarkıları, besteleri, sesleri ile orkestra arkadaşları ile güzel bir İstanbul akşamı yaşattılar bana.

Arkadaşım “acaba ne kadar para alıyorlardır” diye sordu. Belki sizinde içinizden bu soru geçiyordur. İnanın bilmiyorum ama inşallah emeklerinin karşılığını alabiliyorlardır. Bildiğim tek bir şey var Aldığınız konser biletleri ile KARDELENLER projesine yardımda bulunmuş oluyorsunuz.

Saygılarımla;

Aziz KURT